tag:blogger.com,1999:blog-87687082011-04-21T20:27:32.726-07:00phttp://www.blogger.com/profile/13226652409172427454noreply@blogger.comBlogger11100tag:blogger.com,1999:blog-8768708.post-1098077261104042102004-10-17T22:24:00.000-07:002004-12-03T23:44:40.656-08:00<div align="right"><span style="color:#ff0000;">ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد</span>:.....<span style="color:#ff0000;">از بانی تک</span></div><div align="right"> </div><div align="right"> </div><div align="right"><span style="color:#ff0000;"></span> </div><div align="right"><span style="color:#ff0000;"></span> <br />نویسنده : فروغ فرخزاد <br /> <br />تایپ : ندا زارع <br /> <br />عنوان : ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد <br /> <br /> <br />و این منم <br />زنی تنها <br />در آستانه فصلی سرد <br />در ابتدای درک هستی آلوده ی زمین <br />و یأس ساده و غمناک اسمان <br />و ناتوانی این دستهای سیمانی . <br />زمان گذشت <br />زمان گذشت و ساعت چهار بار نواخت <br />ساعت چهار بار نواخت <br />امروز روز اول دی ماه است <br />من راز فصلها را میدانم <br />و حرف لحظه ها را میفهمم <br />نجات دهنده در گور خفته است <br />و خاک ، خاک پذیرنده <br />اشارتیست به آرامش <br /> <br /> <br /> <br />زمان گذشت و ساعت چهار بار نواخت <br /> <br /> <br /> <br />در کوچه باد میآمد <br />در کوچه باد میآمد <br />و من به جفت گیری گلها میاندیشم <br />به غنچه هایی با ساقهای لاغر کم خون <br />و این زمان خسته ی مسلول <br />و مردی از کنار درختان خیس می گذرد <br />مردی که رشته های آبی رگهایش <br />مانند مارهای مرده از دو سوی گلو گاهش <br />بالا خزیده اند و در شقیقه های منقلبش آن هجای خونین را <br />تکرار می کنند <br />-سلام <br />- سلام <br />و من به جفت گیری گل ها میاندیشم <br /> <br /> <br /> <br />در آستانه فصلی سرد <br />در محفل عزای آینه ها <br />و اجتماع سوگوار تجربه های پریده رنگ <br />و این غروب بارور شده از دانش سکوت <br />چگونه می شود به آن کسی که میرود اینسان <br />صبور ، <br />سنگین ، <br />سرگردان . <br />فرمان ایست داد . <br />چگونه می شود به مرد گفت که او زنده نیست ، او هیچوقت <br />زنده نبوده است. <br /> <br /> <br /> <br />در کوچه باد میاید <br />کلاغهای منفرد انزوا <br />در باغهای پیر کسالت میچرخند <br />و نردبام <br />چه ارتفاع حقیری دارد . <br /> <br /> <br /> <br />آنها ساده لوحی یک قلب را <br />با خود به قصر قصه ها بردند <br />و اکنون دیگر <br />دیگر چگونه یک نفر به رقص بر خواهد خاست <br />و گیسوان کودکیش را <br />در آبهای جاری خواهد رخت <br />و سیب را که سرانجام چیده است و بوییده است <br />در زیر پالگد خواهد کرد؟ <br /> <br /> <br /> <br />ای یار ، ای یگانه ترین یار <br />چه ابرهای سیاهی در انتظار روز میهمانی خورشیدند . <br />انگار در مسیری از تجسم پرواز بود که یکروز آن پرنده ها <br />نمایان شدند <br />انگار از خطوط سبز تخیل بودند <br />آن برگ های تازه که در شهوت نسیم نفس میزدند <br />انگار <br />آن شعله های بنفش که در ذهن پاک پنجره ها میسوخت <br />چیزی بجز تصور معصومی از چراغ نبود . <br /> <br /> <br /> <br />در کوچه ها باد میامد <br />این ابتدای ویرانیست آن روز هم که د ست های تو ویران شد <br />باد میآمد <br />ستاره های عزیز <br />ستاره های مقوایی عزیز <br />وقتی در آسمان ، دروغ وزیدن میگیرد <br />دیگر چگونه می شود به سوره های رسولان سر شکسته پناه <br />آورد ؟ <br />ما مثل مرده های هزاران هزار ساله به هم میرسیم و آنگاه <br />خورشید بر تباهی اجاد ما قضاوت خواهد کرد . <br />من سردم است <br />من سردم است و انگار هیچوقت گرم نخواهم شد <br />ای یار ای یگانه ترین یار " آن شراب مگر چند ساله بود ؟ " <br />نگاه کن که در اینجا <br />زمان چه وزنی دارد <br />و ماهیان چگونه گوشت های مرا میجوند <br />چرا مرا همیشه در ته دریا نگاه میداری ؟ <br /> <br /> <br /> <br />من سردم است و میدانم که از تمامی اوهام سرخ یک شقایق وحشی <br />ز چند قطره خون <br />چیزی بجا نخواهد ماند . <br />خطوط را رها خواهم کرد <br />و همچنین شمارش اعداد را رها خواهم کرد <br />و از میان شکل های هندسی محدود <br />به پهنه های حسی وسعت چناه خواهم برد <br />من عریانم ، عریانم ، عریانم <br />مثل سکوت های میان کلام های محبت عریانم <br />و زخم های من همه از عشق است <br />از عشق ، عشق ، عشق . <br />من این جزیره ی سرگردان را <br />از انقلاب اقیانوس <br />و انفجار کوه گذر داده ام <br />و تکه تکه شدن ، راز آن وجود متحدی بود <br />که از حقیرترین ذره هایش آفتاب به دنیا آمد . <br /> <br /> <br /> <br />سلام ای شب معصوم ! <br />سلام ای شبی که چشم های گرگ های بیابان را <br />به حفره های استخوانی ایمان و اعتماد بدل میکنی <br />ودر کنار جویبارهای تو ، ارواح بیدها <br />ارواح مهربان تبرها را میبویند <br />من از جهان بی تفاوتی فکرها و حرف ها و صداها میآیم <br />و این جهان به لانه ی ماران مانند است <br />و این جهان پر از صدای حرکت پاهای مردمیست <br />که همچنان که ترا میبوسند <br />در ذهن خود طناب دار ترا میبافند <br />سلام ای شب معصوم <br /> <br /> <br /> <br />میان پنجره و دیدن <br />همیشه فاصله ایست <br />چرا نگاه نکردم ؟ <br />مانند آن زمانی که مردی از کنار درختان خیس گذر میکرد <br /> <br /> <br /> <br />چرا نگاه نکردم ؟ <br />انگار مادرم گریسته بود آن شب <br />آن شب که من به درد رسیدم و نطفه شکل گرفت <br />آن شب که من عروس خوشه های اقاقی شدم <br />آن شب که اصفهان پر از طنین کاشی آبی بود ، <br />و آن کسی که نیمه ی من بود ، به درون نطفه ی من بازگشته بود <br />، و من در آینه میدیدش <br />که مثل آینه پاکیزه بود و روشن بود <br />و ناگهان صدایم کرد <br />و من عروس خوشه های اقاقی شدم <br />.انگار مادرم گریسته بود آن شب <br />چه روشنایی بیهوده ای در این دریچه مسدود سر کشید <br />چرا نگاه نکردم ؟ <br />تمام لحظه های سعادت میدانستند <br />که دستهای تو ویران خواهد شد <br />و من نگاه نکردم <br />تا آن زمان که پنجره ی ساعت <br />گشوده شد و آن قناری غمگین چهار بار نواخت <br />چهار بار نواخت <br />و من به ان زن کوچک بر خوردم <br />که چشمهایش ، مانند لانه های خالی سیمرغان بودند <br />و آنچنان که در تحرک رانهایش میرفت <br />گویی بکارت رؤیای پرشکوه مرا <br />با خود بسوی بستر میبرد <br /> <br /> <br /> <br />آیا دوباره گیسوانم را در باد شانه خواهم زد ؟ <br />آیا دوباره باغچه ها را بنفشه خواهم کاشت ؟ <br />و شمعدانی ها را <br />در آسمان پشت پنجره خواهم گذاشت ؟ <br />آیا دوباره روی لیوان ها خواهم رقصید ؟ <br />آیا دوباره زنگ در مرا بسوی انتظار صدا خواهد برد ؟ <br /> <br />به مادرم گفتم : " دیگر تمام شد " <br />گفتم :" همیشه پیش از آنکه فکر کنی اتفاق میافتد <br />باید برای روزنامه تسلیتی بفرستیم " <br /> <br /> <br />انسان پوک <br />انسان پوک پر از اعتماد <br />نگاه کن که دندانهایش <br />چگونه وقت جویدن سرود میخوانند <br />و چشمهایش <br />چگونه وقت خیره شدن میدرند <br />و او چگونه از کنار درختان خیس میگذرد : <br />،صبور <br />،سنگین <br />.سرگردان <br /> <br /> <br />در ساعت چهار <br />در لحظه ای که رشته های آبی رگهایش <br />مانند مارهای مرده از دو سوی گلوگاهش <br />بالا خزیده اند <br />و در شقیقه های منقلبش ان هجای خونین را <br />تکرارمی کند <br />سلام <br />سلام <br /> <br />آیا تو <br />هرگز آن چهار لاله ی آبی را <br />بوییده ای ؟ <br /> <br /> <br /> <br />زمان گذشت <br />زمان گذشت و شب روی شاخه های لخت اقاقی افتاد <br />شب پشت شیشیه های پنجره سر میخورد <br />و با زبان سردش <br />ته مانده های روز رفته را به درون میکشد <br /> <br /> <br /> <br />من از کجا میآیم ؟ <br />من از کجا میآیم ؟ <br />که اینچنین به بوی شب آغشته ام ؟ <br />هنوز خاک مزارش تازه ست <br />مزار آن دو دست سبز جوان را میگویم...... <br /> <br /> <br /> <br />چه مهربان بودی ای یار ، ای یگانه ترین یار <br />چه مهربان بودی وقتی دروغ میگفتی <br />چه مهربان بودی وقتی که پلک های آینه ها را میبستی <br />و چلچراغها را <br />از ساق های سیمی میچیدی <br />و در سیاهی ظالم مرا بسوی چراگاه عشق میبردی <br />تا آن بخار گیج که دنباله ی حریق عطش بود بر چمن خواب <br />مینشست <br />و آن ستاره ها مقوایی <br />. به گرد لایتناهی میچرخیدند <br />چرا کلام را به صدا گفتند؟ <br />چرا نگاه را به خانه ی دیدار میهمان کردند ! <br />چرا نوازش را <br />به حجب گیسوان باکرگی بردند؟ <br />نگاه کن که در اینجا <br />چگونه جان آن کسی که با کلام سخن گفت <br />و با نگاه نواخت <br />و با نوازش از رمیدن آرامید <br />به تیرهای توهم <br />مصلوب گشته است <br />و به جای پنج شاخه ی انگشتهای تو <br />که مثل پنج حرف حقیقت بودند <br />چگونه روی گونه او مانده ست <br /> <br /> <br />سکوت چیست ، چیست ، ای یگانه ترین یار ؟ <br />سکوت چیست بجز حرفهای ناگفته <br />من از گفتن میمانم ، اما زبان گنجشکان <br />زبان زندگی جمله های جاری جشن طبیعتست . <br />زبان گنجشکان یعنی : بهار . برگ . بهار . <br />زبان گنجشکان یعنی : نسیم . عطر . نسیم <br />زبان گنجشکان در کارخانه میمیرد . <br /> <br /> <br /> <br />این کیست این کسی که روی جاده ی ابدیت <br />بسوی لحظه توحید میرود <br />و ساعت همیشگیش را <br />با منطق ریاضی تفریقها و تفرقه ها کوک میکند . <br />این کیست این کسی که بانگ خروسان را <br />آغاز قلب روز نمیداند <br />آغز بوی ناشتایی میداند <br />این کیست این کسی که تاج عشق به سر دارد <br />و در میان جامه های عروسی پوسیده ست . <br /> <br /> <br /> <br />پس آفتاب سرانجام <br />در یک زمان واحد <br />بر هر دو قطب ناامید نتابید . <br />تو از طنین کاشی آبی تهی شدی . <br /> <br /> <br /> <br />...و من چنان پرم که روی صدایم نماز میخوانند <br /> <br /> <br />جنازه های خوشبخت <br />جنازه های ملول <br />جنازه های ساکت متفکر <br />جنازه های خوش بر خورد ،خوش پوش ، خوش خوراک <br />در ایستگاه های وقت های معین <br />و در زمینه ی مشکوک نورهای موقت <br />.... شهرت خرید میوه های فاسد بیهودگی و <br />،آه <br />چه مردمانی در چارراهها نگران حوادثند <br />واین صدای سوت های توقف <br />در لحظه ای که باید ،باید ، باید <br />مردی به زیر چرخ های زمان له شود <br />مردی که از کنار درختان خیس میگذرد.... <br /> <br /> <br />من از کجا میآیم؟ <br /> <br /> <br />به مادرم گفتم :"دیگر تمام شد." <br />گفتم :" همیشه پیش از آنکه فکر کنی اتفاق میافتد <br />باید برای روزنامه تسلیتی بفرستیم." <br /> <br /> <br /> <br />سلام ای غرابت تنهایی <br />اتاق را به تو تسلیم میکنیم <br />چرا که ابرهای تیره همیشه <br />پیغمبران آیه های تازه تطهیرند <br />و در شهادت یک شمع <br />راز منوری است که آن را <br />آن آخرین و آن کشیده ترین شعله خوب میداند. <br /> <br /> <br /> <br />ایمان بیاوریم <br />ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد <br />ایمان بیاوریم به ویرانه های باغ های تخیل <br />به داس های واژگون شده ی بیکار <br />و دانه های زندانی . <br />نگاه کن که چه برفی میبارد.... <br /> <br /> <br />شاید حقیقت آن دو دست جوان بود ، آن دو دست جوان <br />که زیر بارش یکریز برف مدفون شد <br />و سال دیگر ، وقتی بهار <br />با آسمان پشت پنجره همخوابه میشود <br />و در تنش فوران میکنند <br />فواره های سبز ساقه های سبک بار <br />شکوفه خواهد داد ای یار ، ای یگانه ترین یار <br /> <br /> <br />ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد.... <br />*** <br /> <br />عنوان : بعد از تو <br /> <br /> <br />ای هفت سالگی <br />ای لحظه های شگفت عزیمت <br />بعد از تو هرچه رفت ، در انبوهی از جنون و جهالت رفت <br /> <br /> <br />بعد از تو پنجره که رابطه ای بود سخت زنده و روشن <br />میان ما و پرنده <br />میان ما و نسیم <br />شکست <br />شکست <br />شکست <br />بعد از تو آن عروسک خاکی <br />که هیچ چیز نمی گفت ، هیچ چیز بجز آب ، آب ، آب <br />در آب غرق شد. <br /> <br /> <br />بعد از تو ما صدای زنجره ها را کشتیم <br />و بصدای زنگ ، که از روی حرف های الفبا بر می خاست <br />و به صدای سوت کارخانه های اسلحه سازی ، دل بستیم . <br /> <br /> <br />بعد از تو که جای بازیمان زیر میز بود <br />از زیر میزها <br />به پشت ها میزها <br />و از پشت میزها <br />به روی میزها رسیدیم <br />و روی میزها بازی کردیم <br />و باختیم، رنگ ترا باختیم ، ای هفت سالگی . <br /> <br /> <br />بعد از تو ما به هم خیانت کردیم <br />بعد از تو ما تمام یادگاری ها را <br />با تکه های سرب ، و با قطره های منفجر شده ی خون <br />از گیجگاه های گچ گرفته ی دیوارهای کوچه زدودیم . <br />بعد از تو ما به میدان ها رفتیم <br />و داد کشیدیم : <br />" زنده باد <br />مرده باد " <br /> <br /> <br />و در هیاهوی میدان ، برای سکه های کوچک آوازه خوان <br />که زیرکانه به دیدار شهر آمده بودند ، دست زدیم. <br />بعد از تو ما که قاتل یکدیگر بودیم <br />برای عشق قضاوت کردیم <br />و همچنان که قلب هامان <br />در جیب هایمان نگران بودند <br />برای سهم عشق قضاوت کردیم . <br /> <br /> <br /> <br />بعد از تو ما به قبرستان ها رو آوردیم <br />و مرگ ، زیر چادر مادربزرگ نفس میکشید <br />و مرگ ، آن درخت تناور بود <br />که زنده های اینسوی آغاز <br />به شاخه های ملولش دخیل می بستند <br />ومرده های آن سوی پایان <br />به ریشه های فسفریش چنگ می زدند <br />و مرگ روی ان ضریح مقدس نشسته بود <br />که در چهار زاویه اش ، ناگهان چهار لاله ی آبی <br />روشن شدند. <br /> <br /> <br /> <br /> <br />صدای باد می آید <br />صدای باد می آید، ای هفت سالگی <br /> <br /> <br />برخاستم و آب نوشیدم <br />و ناگهان به خاطر آوردم <br />که کشتزارهای جوان تو از هجوم ملخ ها چگونه ترسیدند. <br />چقدر باید پرداخت <br />چقدر باید <br />برای رشد این مکعب سیمانی پرداخت ؟ <br /> <br /> <br />ما هرچه را که باید <br />از دست داده باشیم ، از دست داده ایم <br />ما بی چراغ به راه افتادیم <br />و ماه ، ماه ، ماده ی مهربان ، همیشه در آنجا بود <br />در خاطرات کودکانه ی یک پشت بام کاهگلی <br />و بر فراز کشتزارهای جوانی که از هجوم ملخ ها می ترسیدند <br /> <br /> <br />چقدر باید پرداخت؟... <br />*** <br />عنوان :پنجره <br /> <br /> <br /> <br />یک پنجره برای دیدن <br />یک پنجره برای شنیدن <br />یک پنجره که مثل حلقه ی چاهی <br />در انتهای خود به قلب زمین میرسد <br />و باز می شود بسوی و سعت این مهربانی مکرر آبی رنگ <br />یک پنجره که دستهای کوچک تنهایی را <br />از بخشش شبانه ی عطر ستاره های کردیم <br />سرشار می کند . <br />و می شود از آنجا <br />خورشید را به غربت گل های شمعدانی مهمان کرد <br />یک پنجره برای من کافیست. <br />من از دیار عروسک ها می آیم <br />از زیر سایه های درختان کاغذی <br />در باغ یک کتاب مصور <br />از فصل های خشک تجربه های عقیم دوستی و عشق <br />در کوچه های خاکی معصومیت <br />از سال های رشد حروف پریده رنگ الفبا <br />در پشت میزهای مدرسه ی مسلول <br />از لحظه ای که بچه ها توانستند <br />بر روی تخته حرف "سنگ" را بنویسند <br />و سارهای سراسیمه از درخت کهنسال پر زدند. <br /> <br /> <br /> <br />من از میان ریشه های گیاهان گوشتخوار می آیم <br />و مغز من هنوز <br />لبریز از صدای وحشت پروانه ایست که او را <br />در دفتری به سنجاقی <br />مصلوب کرده بودند. <br /> <br /> <br />وقتی که اعتماد من از ریسمان سست عدالت آویزان بود <br />و در تمام شهر <br />قلب چراغ های مرا تکه تکه می کردند. <br />وقتی که چشم های کودکانه ی عشق مرا <br />با دستمال تیره ی قانون می بستند <br />و از شقیقه های مضطرب آرزوی من <br />فواره های خون به بیرون می پاشید <br />وقتی که زندگی من دیگر <br />چیزی نبود ، هیچ چپیز بجز تیک تاک ساعت دیواری <br />دریافتم ، باید، باید ، باید. <br /> <br /> <br />یک پنجره برای من کافیست <br />یک پنجره به لحظه ی آگاهی و نگاه و سکوت <br />اکنون نهال گردو <br />آنقدر قد کشیده که دیوار را برای برگ های جوانش <br />معنی کند <br />از آینه بپرس <br />نام نجات دهنده ات را <br />آیا زمین که زیر پای تو می لرزد <br />تنهاتر از تو نیست ؟ <br />پیغمبران ، رسالت ویرانی را <br />با خود به قرن ما اوردند <br />این انفجارهای پیاپی، <br />و ابرها مسموم ، <br />آیا طنین آیه های مقدس هستند؟ <br />ای دوست، ای برادر ، ای همخون <br />وقتی به ماه رسیدی <br />تاریخ قتل عام گل ها را بنویس. <br /> <br /> <br /> <br />همیشه خواب ها <br />از ارتفاع ساده لوحی خود پرت می شوند و می میرند <br />من شبدر چهارپری را می بویم <br />که روی گور مفاهیم کهنه رويیده ست <br />آیا زنی که در کفن انتظار و عصمت خود خاک شد جوانی <br />من بود؟ <br />آیا دوباره من از پله های کنجکاوی خود بالا خواهم رفت <br />تا به خدای خوب ، که در پشت بام خانه قدم می زند سلام <br />بگویم؟ <br /> <br /> <br /> <br />حس می کنم که وقت گذشته ست <br />می کنم که " لحظه" سهم من از برگ های تاریخ ست <br />حس می کنم که میز فاصله ی کاذبی ست در میان گیسوان <br />من و دست های این غریبه ی غمگین <br />حرفی به من بزن <br />آیا کسی که مهربانی یک جسم زنده را به تو می بخشد <br />جز درک حس زنده بودن از تو چه می خواهد؟ <br /> <br /> <br />حرفی به من بزن <br />من در پناه پنجره ام <br />با آفتاب رابطه دارم . <br />*** <br /> <br />عنوان : دلم برای باغچه میسوزد <br /> <br /> <br />کسی به فکر گلها نیست <br />کسی به فکرماهیها نیست <br />کسی نمیخواهد <br />باور کند که باغچه دارد میمیرد <br />که قلب باغچه در زیر آفتاب ورم کرده است <br />که ذهن باغچه دارد آرام آرام <br />از خاطرات سبز تهی می شود <br />و حس باغچه انگار <br />چیزی مجردست که در انزوای باغچه پوسیده ست. <br />حیاط خانه ی ما تنهاست <br />حیاط خانه ی ما <br />در انتظار بارش یک ابر ناشناس <br />خمیازه میکشد <br />و حوض خانه ی ما خالیست <br />ستاره های کوچک بی تجربه <br />از ارتفاع درختان به خاک میافتند <br />و از میان پنجره های پریده رنگ خانه ی ماهی ها <br />شب ها صدای سرفه میآید <br />حیاط خانه ی ما تنهاست . <br />پدر میگوید: <br />" از من گذشته ست <br />از من گذشته ست <br />من بار خودم را بردم <br />و کار خودم را کردم " <br />و در اتاقش ، از صبح تا غروب ، <br />یا شاهنامه میخواند <br />یا ناسخ التواریخ <br />پدر به مادر میگوید: <br />" لعنت به هرچی ماهی و هرچه مرغ <br />وقتی که من بمیرم دیگر <br />چه فرق میکند که باغچه باشد <br />یا باچه نباشد <br />برای من حقوق تقاعد کافیست." <br /> <br /> <br />مادر تمام زندگیش <br />سجاده ایست گسترده <br />در آستان وحشت دوزخ <br />مادر همیشه در ته هر چیزی <br />دنبال جای پای معصیتی میگردد <br />و فکر میکند که باغچه را کفر یک گیاه <br />آلوده کرده است . <br />مادر تمام روز دعا میخواند <br />مادر گناهکار طبیعیست <br />و فوت میکند به تمام گلها <br />و فوت میکند به تمام ماهیها <br />و فوت میکند به خودش <br />مادر در انتظار ظهور است <br />و بخششی که نازل خواهد شد . <br /> <br /> <br /> <br />برادرم به باغچه میگوید قبرستان <br />برادرم به اغتشاش علفها میخندد <br />و از جنازه های ماهیها <br />که زیر پوست بیمار آب <br />به ذره های فاسد تبدیل میشوند <br />شماره بر میدارد <br />برادرم به فلسفه معتاد است <br />برادرم شفای باغچه را <br />در انهدام باغچه میداند. <br />او مست میکند <br />و مشت میزند به در و دیوار <br />و سعی میکند که بگوید <br />بسیار دردمند و خسته و مأیوس است <br />او ناامیدیش را هم <br />مثل شناسنامه و تقویم و دستمال و فندک و خودکارش <br />همراه خود به کوچه و بازار میبرد <br />و ناامیدیش <br />آنقدر کوچک است که هر شب <br />در ازدحام میکده گم میشود . <br /> <br /> <br />و خواهرم دوست گلها بود <br />و حرفهای ساده قلبش را <br />وقتی که مادر او را میزد <br />به جمع مهربان و ساکت آنها میبرد <br />و گاهگاه خانواده ی ماهیها را <br />به آفتاب و شیرینی مهمان میکرد... <br />او خانه اش در آنسوی شهر است <br />او در میان خانه ی مصنوعیش <br />و در پناه عشق همسر مصنوعیش <br />و زیر شاخه های درختان سیب مصنوعی <br />آوازهای مصنوعی میخواند <br />و بچه های طبیعی میزاید <br />او <br />هر وقت که به دیدن ما میآید <br />و گوشه های دامنش از فقر باغچه آلوده میشود <br />حمام ادکلن میگیرد <br />او <br />هر وقت که به دیدن ما میآید <br />آبستن است. <br /> <br /> <br />حیاط خانه ی ما تنهاست <br />حیاط خانه ی ما تنهاست <br />تمام روز <br />از پشت در صدای تکه تکه شدن میآید <br />و منفجر شدن <br />همسایه های ما همه در خاک باغچه هاشان بجای گل <br />خمپاره و مسلسل میکارند <br />همسایه های ما همه بر روی حوضهای کاشیشان <br />سرپوش میگذارند <br />و حوضهای کاشی <br />بی آنکه خود بخواهند <br />انبارهای مخفی باروتند <br />و بچه های کوچه ی ما کیفهای مدرسه شان را <br />از بمبهای کوچک پر کردهاند . <br />حیاط خانه ی ما گیج است. <br /> <br /> <br />من از زمانی که قلب خود را گم کرده است میترسم <br />من از تصویر بیهودگی این همه دست <br />و از تجسم بیگانگی این همه صورت میترسم <br />من مثل دانش آموزی <br />که درس هندسه اش را <br />دیوانه وار دوست می دارد تنها هستم <br />و فکر میکنم... <br />و فکر میکنم... <br />و فکر میکنم... <br />و قلب باغچه در زیر آفتاب ورم کرده است <br />و ذهن باغچه دارد آرام آرام <br />از خاطرات سبز تهی میشود. <br />*** <br /> <br />عنوان : کسی که مثل هیچکس نیست <br /> <br /> <br />من خواب دیده ام که کسی میآید <br />من خواب یک ستاره ی قرمز دیدهام <br />و پلک چشمم هی میپرد <br />و کفشهایم هی جفت میشوند <br />و کور شوم <br />اگر دروغ بگویم <br />من خواب آن ستاره ی قرمز را <br />وقتی که خواب نبودم دیده ام <br />کسی میآید <br />کسی میآید <br />کسی دیگر <br />کسی بهتر <br />کسی که مثل هیچکس نیست، مثل پدر نیست ، مثل انسی <br />نیست ، مثل یحیی نیست ، مثل مادر نیست <br />و مثل آن کسی است که باید باشد <br />و قدش از درختهای خانه ی معمار هم بلندتر است <br />و صورتش <br />از صورت امام زمان هم روشنتر <br />و از برادر سیدجواد هم <br />که رفته است <br />و رخت پاسبانی پوشیده است نمیترسد <br />و از خود سیدجواد هم که تمام اتاقهای منزل ما <br />مال اوست نمیترسد <br />و اسمش آنچنانکه مادر <br />در اول نماز و در آخر نمازصدایش میکند <br />یا قاضی القضات است <br />یا حاجت الحاجات است <br />و میتواند <br />تمام حرفهای سخت کتاب کلاس سوم را <br />با چشمهای بسته بخواند <br />و میتواند حتی هزار را <br />بی آنکه کم بیآورد از روی بیست میلیون بردارد <br />و میتواند از مغازه ی سیدجواد ، هرچه که لازم دارد ، <br />جنس نسیه بگیرد <br />و میتواند کاری کند که لامپ "الله " <br />که سبز بود : مثل صبح سحر سبز بود . <br />دوباره روی آسمان مسجد مفتاحیان <br />روشن شود <br />آخ .... <br />چقدر روشنی خوبست <br />چقدر روشنی خوبست <br />و من چقدر دلم میخواهد <br />که یحیی <br />یک چارچرخه داشته باشد <br />و یک چراغ زنبوری <br />و من چقدر دلم میخواهد <br />که روی چارچرخه ی یحیی میان هندوانه ها و خربزه ها <br />بنشینم <br />و دور میدان محمدیه بچرخم <br />آخ ..... <br />چقدر دور میدان چرخیدن خوبست <br />چقدر روی پشت بام خوابیدن خوبست <br />چقدر باغ ملی رفتن خوبست <br />چقدر سینمای فردین خوبست <br />و من چقدر از همه ی چیزهای خوب خوشم میآید <br />و من چقدر دلم میخواهد <br />که گیس دختر سید جواد را بکشم <br /> <br /> <br /> <br />چرا من اینهمه کوچک هستم <br />که در خیابانها گم میشوم <br />چرا پدر که اینهمه کوچک نیست <br />و در خیابانها گم نمیشود <br />کاری نمیکند که آنکسی که بخواب من آمده است ، روز <br />آمدنش را جلو بیندازد <br />و مردم محله کشتارگاه <br />که خاک باغچه هاشان هم خونیست <br />و آب حوضشان هم خونیست <br />و تخت کفشهاشان هم خونیست <br />چرا کاری نمیکنند <br />چرا کاری نمیکنند <br /> <br /> <br />چقدر آفتاب زمستان تنبل است <br /> <br /> <br />من پله های یشت بام را جارو کرده ام <br />و شیشه های پنجره را هم شستهام . <br />چرا پدر فقط باید <br />در خواب ، خواب ببیند <br /> <br /> <br />من پله های یشت بام را جارو کرده ام <br />و شیشه های پنجره را هم شسته ام . <br /> <br /> <br />کسی میآید <br />کسی میآید <br />کسی که در دلش با ماست ، در نفسش با ماست ، در <br />صدایش با ماست <br /> <br /> <br />کسی که آمدنش را <br />نمیشود گرفت <br />و دستبند زد و به زندان انداخت <br />کسی که زیر درختهای کهنه ی یحیی بچه کرده است <br />و روز به روز <br />بزرگ میشود، بزرگ میشود <br />کسی که از باران ، از صدای شرشر باران ، از میان پچ و پچ <br />گلهای اطلسی <br /> <br />کسی که از آسمان توپخانه در شب آتش بازی میآید <br />و سفره را میندازد <br />و نان را قسمت میکند <br />و پپسی را قسمت میکند <br />و باغ ملی را قسمت میکند <br />و شربت سیاه سرفه را قسمت میکند <br />و روز اسم نویسی را قسمت میکند <br />و نمره ی مریضخانه را قسمت میکند <br />و چکمه های لاستیکی را قسمت میکند <br />و سینمای فردین را قسمت میکند <br />درختهای دختر سید جواد را قسمت میکند <br />و هرچه را که باد کرده باشد قسمت میکند <br />و سهم ما را میدهد <br />من خواب ديده ام ... <br />*** <br /> <br />عنوان : تنها صداست که می ماند <br /> <br /> <br />چرا توقف کنم،چرا؟ <br />پرنده ها به ستوی جانب آبی رفته اند <br />افق عمودی است <br />افق عمودی است و حرکت : فواره وار <br />و در حدود بینش <br />سیاره های نورانی میچرخند <br />زمین در ارتفاع به تکرار میرسد <br />و چاههای هوایی <br />به نقب های رابطه تبدیل میشوند <br />و روز وسعتی است <br />که در مخیله ی تنگ کرم روزنامه نمیگنجد <br />چرا توقف کنم؟ <br />راه از میان مویرگ های حیات می گذرد <br />کیفیت محیط کشتی زهدان ماه <br />سلول های فاسد را خواهد کشت <br />و در فضای شیمیایی بعد از طلوع <br />تنها صداست <br />صدا که ذوب ذره های زمان خواهد شد . <br />چرا توقف کنم؟ <br /> <br /> <br /> <br />چه می تواند باشد مرداب <br />چه می تواند باشد جز جای تخم ریزی حشرات فاسد <br />افکار سردخانه را جنازه های باد کرده رقم می زنند . <br />نامرد ، در سیاهی <br />فقدان مردیش را پنهان کرده است <br />و سوسک ....آه <br />وقتی که سوسک سخن می گوید . <br />چرا توقف کنم؟ <br />همکاری حروف سربی بیهوده ست . <br />همکاری حروف سربی <br />اندیشه ی حقیر را نجات خواهد داد . <br />من از لاله ی درختانم <br />تنفس هوای مانده ملولم میکند <br />پرنده ای که مرده بود به من پند داد که پرواز را بخاطر <br />بسپارم <br /> <br /> <br /> <br />نهایت تمامی نیروها پیوستن است ، پیوستن <br />به اصل روشن خورشید <br />و ریختن به شعور نور <br />طبیعی است <br />که آسیاب های بادی میپوسند <br />چرا توقف کنم؟ <br />من خوشه های نارس گندم را <br />به زیر پستان میگیرم <br />و شیر می دهم <br />صدا ، صدا ، تنها صدا <br />صدای خواهش شفاف آب به جاری شدن <br />صدای ریزش نور ستاره بر جدار مادگی خاک <br />صدای انعقاد نطفه ی معنی <br />و بسط ذهن مشترک عشق <br />صدا ، صدا ، صدا ، تنها صداست که میماند <br /> <br /> <br />در سرزمین قد کوتاهان <br />معیارهای سنجش <br />همیشه بر مدار صفر سفر کردهاند <br />چرا توقف کنم؟ <br />من از عناصر چهارگانه اطاعت میکنم <br />و کار تدوین نظامنامه نیست <br /> <br /> <br />مرا به زوزه ی دراز توحش <br />درعضو جنسی حیوان چکار <br />مرا به حرکت حقیر کرم در خلاء گوشتی چکار <br />مرا تبار خونی گل ها به زیستن متعهد کرده است <br />تبار خونی گل ها میدانید ؟ <br />*** <br />عنوان :پرنده مردنی است <br /> <br /> <br />دلم گرفته است <br />دلم گرفته است <br /> <br /> <br />به ایوان میروم و انگشتانم را <br />بر پوست کشیده ی شب می کشم <br />چراغ های رابطه تاریکند <br />چراغ های رابطه تاریکند <br /> <br /> <br />کسی مرا به آفتاب <br />معرفی نخواهد کرد <br />کسی مرا به میهمانی گنجشک ها نخاهد برد <br />پرواز را بخاطر بسپار <br />پرنده مردنی ست <br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8768708-109807726110404210?l=book002.blogspot.com' alt='' /></div>phttp://www.blogger.com/profile/13226652409172427454noreply@blogger.com3